Türk Müziğinde Enstrümanların Önemi Nedir?

Türk Müziğinde Enstrümanların Önemi Nedir? – Türk Müziğinde Enstrümanların Önemi Hakkında Bilgi

Türk müziğindeki başlıca çalgılar şunlardır: Ud, kanun, keman, ney, tanbur, lavta, klasik kemençe, rebab, santur, kudüm, def ve zil.

Osmanlı klâsik ve halk mûsikîsinde kullanılan bütün telli/saplı çalgıların atası olan Kopuz’un ömrü 18’inci yüzyıla kadar devam edebilmiş, 10’uncu ila 16’ncı yüzyıllar arası çok revaçta olan ud yerini, l9’uncu yüzyılın sonunda yeniden almak üzere, 17’nci yüzyıldan itibaren tanbura bırakmış, tarihi Türk harpı çeng’le, Türk pan flütü miskal 19’uncu yüzyılda, santur ise 20’nci yüzyılda artık kullanılmaz olmuşlardır.

Önce viola d’amore şeklinde sinekemanı adı ile Batıdan gelen keman, daha sonra viyola, viyolonsel ve kontrbas ile, önceleri köçekçe ve tavşanca adı verilen saray rakslarının eşlik sazı olan kemençe ve lavta 20’nci yüzyılda klasik mûsikîye de girmiş; kaşıkla zilli maşanın halk oyunlarında yaşamasına mukabil, çalpara da denen çengi çubuğu, köçekçe ve tavşancalarla birlikte tarihe karışmıştır.

Mûsikî aletleri bilimi demek olan “Organoloji”de çalgılar, hangi müzik söz konusu olursa olsun, bu sanatın insanla birlikte doğuşundan bu yana geçirdiği merhaleler gözönüne alınarak, vurmalı çalgılar, nefesli çalgılar ve telli çalgılar sırası içinde incelenmektedir.

Yazı Bilgileri Yayınlanma Tarihi: 05 Aralık 2015
Yazan:
Kategori: Genel

Yorum Yapın

Your email address will not be published. Required fields are marked

Web Stats